On the road

Maandag 2 maart

Vanmorgen hebben we ontbeten op King's Cross en zijn toen met de metro richting het vliegveld gegaan om onze campervan op te pikken. Eén halte voor het vliegveld zijn we uitgestapt en liepen we bijna direct tegen het kantoor van Britz/Maui/Backpacker aan. We waren wat eerder dan gepland maar werden direct geholpen. We kregen te horen dat we ons geen zorgen hoeven te maken als we er een deuk inrijden (niet dat we dat van plan zijn maar toch fijn om te weten) want we hebben alles afgekocht met ons ‘No Worries' pakket. En mochten we moeten remmen voor een beest, dan moeten we hem doodrijden, want uitwijken kan er voor zorgen dat de auto op z'n kop gaat... oké! Rond 13.00 konden we weg met onze ‘Voyager' en hij is leuk!! Het is een mooie, pittige auto met automaat. Heerlijk dat je niet hoeft na te denken over het schakelen met je linkerhand of het afslaan voor een stoplicht. Gewoon gas geven en gaan! Waar we wel even aan moesten wennen was het ruitenwissen met links en richting aangeven met rechts. Dit had tot gevolg dat we een paar keer met hard gelach van baan zijn verwisseld terwijl de ruitenwissers wild heen en weer zwiepten voor de ramen

.Gelukkig went alles snel, dus na 10 minuten zat Arno als een echte ‘trucker' in de auto. We zijn naar de Blue Mountains gereden en kwamen 17.30 aan op de camping in Katoomba. Morgenochtend gaan we een stuk het park in en rijden dan verder richting Goulburn, een stad 100 kilometer voor Canberra.

Dinsdag 3 maart

We hebben heerlijk geslapen! Het was doodstil en pikkedonker, dus we hebben lekker alle gordijnen dichtgetrokken zodat we geen enge dingen zouden zien buiten

.Na het uitchecken zijn we eerst naar ‘Echo Point' gereden waar we ‘three sisters' hebben gezien. De legende vertelt dat een tovenaar drie meisjes in steen heeft veranderd, om ze te behoeden voor liefdesverklaringen van drie jonge mannen. Echter, de tovenaar stierf voor hij de meisjes terug had veranderd in mensen... We hebben vol bewondering gekeken naar de prachtige vallei en rotsformaties en zijn toen doorgereden naar Scenic World. Hier hebben we een kaartje gekocht voor de Skywalk, gondel en treintje naar beneden. We hebben nog een paar mooie foto's kunnen maken en hebben gewandeld tussen de papagaaien. Vervolgens zijn we doorgereden naar Goulburn waar we nu op een soort ANWB camping ‘Big Four' zijn beland. We hebben een ensuite plaats voor 15 euro. Dit is een campingplaats met een hok met eigen douche en toilet. We hebben zelfs wireless internet op onze plaats. Arno heeft een lekker broodje hamburger bereid op de BBQ van de camping. Gister hebben we trouwens enorm veel boodschappen ingeslagen, zodat we weer een paar dagen goed vooruit kunnen.

Nou, jullie zijn alvast weer op de hoogte van onze eerste belevenissen met onze campervan. Morgen zijn we weer ´on the road´ richting Canberra!

Groetjes en No Worries!

Sydney!

Donderdag 26 februari

Vanmorgen hebben we nog lekker uitgeslapen voordat we ons naar het vliegveld begaven. Met de shuttle kwamen we ruim op tijd aan en konden we nog snel een hapje eten voor we aan boord gingen. De vlucht was nogal turbulent, wat het serveren van het eten nogal lastig maakte. Om de 10 minuten moest iedereen weer terug op z'n plek. Rond 15.00 lokale tijd werden we opgehaald door een meneer van het shuttlebusje (service van ons hostel), zodat we snel in het hostel waren. Het ziet er erg shabby uit hier. Deze eerste nacht hebben we doorgebracht in een twin room. Omdat er een fout was gemaakt tijdens onze internetboeking (voortaan bellen we weer), konden we voor de volgende nachten een dorm van 6 krijgen, waar alleen wij op slapen. Ook wel grappig natuurlijk. We hebben snel een boodschap gedaan, maar koken is hier een ramp!! Het ziet er vies uit en het zijn pitjes die eeuwen nodig hebben om warm te worden. Gelukkig hadden we pasta uit een zakje, wat op dit soort momenten een snelle uitkomst biedt.

Vrijdag 27 februari

Lekker uitgeslapen vandaag en wakker geworden in Sydney!! We hadden een ontbijtje gemaakt en zijn toen naar Darling Harbour gegaan. Een ontzettend grote en gezellige haven vol restaurantjes, cafeetjes en winkels. Hier bevinden zich ook het Imax theater, Wildlife World Sydney en het Aquarium. We hebben een combinatieticket van bovenstaande gekocht, inclusief de Sky tower. We hadden bedacht dat het slimmer was om vandaag naar het wildlife park en aquarium te gaan om de drukte in het weekend te vermijden. In het park hebben we prachtige dieren gezien. Reptielen, koala's (slapend of hangend in een boom met kleintje: te schattig!), kangaroos en emu's: het liep er allemaal vrolijk rond. In de middag hebben we het aquarium bezocht en o.a. de grote zeekoeien gezien in een soort oceanium. We wilden graag naar het Imax theater (grootste scherm van de wereld), dus we hadden voor 18.00 een kaartje gekocht voor Wild Ocean 3D. Toen we net wat popcorn hadden gehaald, kregen we de verrassing van de dag: wat wilde het toeval... We zagen Frank en Anita ineens achter ons staan! Anita zat afgelopen jaar bij Daphne in het afstudeergroepje van de Erasmus. Wat een toeval (of toch niet?) We hebben een half uur in een deuk gelegen van het lachen om deze samenkomst van omstandigheden. We wisten wel dat zij hier in Australië waren, maar niet hoe ze precies reisden. Dit waren de laatste dagen in Australië voor hun. Toevallig hadden ze kaartjes voor dezelfde voorstelling, dus vanaf dit moment zijn we met ze opgetrokken. In de avond hebben we tot laat zitten borrelen aan de haven. Wat hebben we genoten van de warme avond, prachtige lichtjes en lekkere wijn en bier!

Zaterdag 28 februari

Weer lekker uitgeslapen na een late gisteravond. Eerst hebben we ontbeten in Kings Cross, vervolgens zijn we naar de Botanische tuinen en het Opera House geweest. Wat een geweldig bouwwerk is dat zeg! Omdat we om 17.00 met Frank en Anita hadden afgesproken voor de Sky Tower, besloten we om de volgende dag om 12.00 een toer te volgen in het Opera House. We hebben nog wat rondgeslenterd in ‘The Rocks', een wijk bij Harbour Bridge met leuke kraampjes. Bovendien is er markt in het weekend. Met Anita en Frank hebben we tegen het einde van de dag de Sky Tower bezocht, vervolgens zijn we terug naar Darling Harbour gegaan en zijn we gaan eten. We hebben echt heel lekker gegeten met een fantastisch uitzicht en fantastisch eten. Het toeval wilde dat ook zij voor morgen kaartjes hadden voor het Opera House en wel op precies dezelfde tijd! Na het eten wilden we naar dezelfde bar gaan waar we gisteravond tot laat hadden gezeten. Eerst werd onze ID gevraagd, vervolgens werden de jongens geweigerd vanwege hun slippers en korte broek: dresscode! Daar sta je dan en als je eens goed om je heen kijkt, dan valt het toch wel erg op dat alle jongens een lange broek en dichte schoenen aan hebben. De bewaker vertelde ons dat de regelgeving in Sydney erg streng is en dat je er na 20.30 dus niet meer zo binnenkomt. Uiteindelijk konden we toch nog in een leuke bar terecht en hebben ons tegoed gedaan aan heerlijke cocktails (foto's volgen). We hebben zeer vermakelijk zitten kijken naar alle meiden die heel opgedoft de straat opgaan in mini-jurkjes waarin je nog net de billen niet ziet. Sommige mannen moesten om 23.30 al naar huis gedragen worden omdat ze iets te diep in het glaasje hadden gekeken. Al met al hebben wij ons zeer geamuseerd!

Zondag 1 maart

Weer uitgeslapen vandaag en de boeking definitief afgerond van onze campervan. Morgen gaan we hem in de buurt van het vliegveld ophalen bij Britz dus dat is erg leuk! Even snel een ontbijtje gescoord en toen racen naar het Opera House. De toer was interessant, maar het Opera House van binnen is niet vreselijk spectaculair. Het is vooral de buitenkant die fascinerend is als je er naar kijkt. De ontwerper Utzon heeft er wat moois van gemaakt. Er zitten 1,5 miljoen witte tegels op en het heeft maar liefst 102 miljoen dollar gekost om het bouwwerk te bouwen. Al met al leuke weetjes en eens goed om bij stil te staan. Na de toer hebben we met z'n vieren de ferry gepakt naar Manly, een stadje met een mooi stuk strand, iets buiten Sydney. Het was prachtig weer, dus we hebben heerlijk op het strand gelegen. In de middag hebben we Frank en Anita gedag gezegd. Zij vertrekken woensdag richting huis en hadden nog wat andere plannen. Wij zijn met z'n tweetjes gaan eten en hebben in de avond de boot terug gepakt om nog wat mooie fotootjes te maken.

Morgen begint ons avontuur met de campervan! Groetjes uit Sydney

Nieuw-Zeeland is Magic!

Dinsdag 17 februari

Deze dag hebben we besteed in Christchurch. Christchurch is een gezellige stad met mooie kerken en musea, gezellige restaurantjes en mooie winkels. Voor ieder wat wils dus. Wij hebben in de stad rondgewandeld en zijn naar de Botanische/rozen tuin geweest. Vervolgens stuitten we op het Christ's College Canterbury en waanden we ons in de Harry Potter filmset met deze prachtige schoolgebouwen. 's Avonds hebben we een lekkere whopper gehaald bij Burger King. Toen we terug waren bij het hostel, zat er een briefje op ons raam geplakt: de bus reed overmorgen niet, dus we moesten óf morgen vertrekken (dit kon niet want Akaroa stond op het programma) óf we moesten nog een dag langer blijven. Aangezien dit de enige optie was, moesten we nog een extra dag hier rondwandelen, hetgeen ons programma een beetje in de war bracht.

Woensdag 18 februari

Vandaag moesten we vroeg op omdat we naar Akaroa gingen om te zwemmen met dolfijnen. We hadden geboekt bij Black Cat cruises en we werden met een shuttlebusje naar Akaroa gereden. Het was heel erg bewolkt en we keken er niet heel erg naar uit om in een koude zee te gaan dobberen. Om wat moed te verzamelen hadden we eerst een lekkere kop koffie gehaald, vervolgens gingen we naar de haven. We kregen een wetsuit en schoenen en duikbril en snorkel, dat beloofde wat! De groep die één uur voor ons had gezeten, hadden de dolfijnen van heel dichtbij gezien, dus het kon bijna niet dat wij die 20% zouden zijn die niet met de dolfijnen kon zwemmen (bijv. omdat er jongen bij zwemmen). Nou ja hoor, wij waren die 20%! We gingen in een klein speedbootje de baai in en na wat turen zagen we de Hector dolfijnen zwemmen. De gids maakte nog een grapje: we zoeken hier in de grootste zee de kleinste dolfijn. De dolfijnen zwommen naast ons bootje en er waren jongen bij, dus hier konden we niet mee zwemmen. Omdat er een fotografe meeging, hadden we onze camera niet meegenomen, zij zou namelijk iedereen vastleggen tijdens het zwemmen. Aangezien de dolfijnen niet dichtbij genoeg kwamen, maakte ze 0 foto's, dus wij hebben hier ook geen foto's van. Toen we uiteindelijk het water in konden en Daphne als eerste van de boot ging, zwommen de dolfijnen op 10 meterafstand van ons. Dit was niet dichtbij genoeg, dus we hebben een passende ‘refund' gehad. We hebben wel gelachen, want we hebben met z'n allen een hoop lawaai gemaakt met onze snorkels onder water om de dolfijnen nieuwsgierig te maken, maar het mocht niet baten... We hebben in ieder geval de zeldzaamste dolfijnen gezien en een prachtige foto in onze wetsuits: toch nog een mooie winst op deze bewolkte dag.

Donderdag 19 februari

Vandaag was onze ‘verloren' dag die we zo leuk mogelijk hebben besteed. We hebben het Canterbury museum en de Art gallery bezocht en wat kleine ateliers, gevestigd in mooie oude panden, zoals de oude universiteit. De sieraden van pounamu (=groensteen), maori houtsnijwerk en de producten van Canterbury schaapswol zijn wel de meest geziene souvenirs hier. Bovendien wordt hier in Christchurch veel geschilderd dus er zijn een hoop kunstgalerieën te vinden. Ook deze dag vloog weer voorbij en we eindigden onze dag in een leuk buffetrestaurant aan de rivier. We kwamen een ouder Nederlands echtpaar tegen die het geweldig vonden dat we op wereldreis zijn en beaamden dat je hier lekker kan eten voor heel weinig. Het was weer een geslaagde avond.

Vrijdag 20 februari

We waren nu weer aanbeland bij een reisdag, en wel een tocht van Christchurch naar Kaikoura. Kaikoura ligt aan de kust en heeft een zee die zo diep is en rijk aan voedsel, dat het een plaats is waar de meeste zeeschepsels leven. Hier wilden we nog een keer zwemmen met dolfijnen (we hadden opgebeld en het zal vol, maar Magic reserveert altijd wat plaatsen), dus we hadden mazzel: de eerste 6 die invulden op de lijst, konden mee. Aangezien we helemaal achteraan in de bus zaten, dachten we dat de plaatsen al vergeven waren, maar wij waren nummer vijf en zes: konden we toch nog mee. Aangekomen bij ons hostel ‘Dusky Lodge' moesten we gelijk de bus weer in om naar de Dolphin Encounter te gaan. Daar aangekomen.... bleek onze tour door het slechte weer te zijn gecancelled. Het was ons niet gegund! We stonden daar een beetje teleurgesteld omdat deze ‘2^e kans' ook niet doorging. We vroegen daar of we niet nog meekonden met de Whale Watch en gelukkig waren daar nog wat plaatsen vrij. Wij de bus weer in om naar de Whale Watch te worden gebracht. Gelukkig hebben we voor plan B gekozen, want het was een geweldige middag! We hebben het geluk gehad om 4 ‘Giant Sperm Whales' te zien. De ietwat vreemde naam is gegeven aan de walvis door de ontdekkers. Zij vonden in het hoofd een opslagplaats waar witte vloeistof inzit (natuurlijke olie) en ze dachten dat ze de geslachtsorganen hadden gevonden. Nou nee dus, maar de walvis wordt nog steeds zo genoemd. Ze kunnen wel 20 meter lang worden, blijven zo´n 15 minuten aan de oppervlakte om tot rust te komen en adem te halen en maken zich dan weer op voor een diepe duik van 45 minuten. We gingen in een boot de zee op en moesten tijdens het vaart maken binnen blijven zitten, zo hard gingen we. De kapitein luisterde met een apparaat (stok met daaraan een soort bord dat de zee inging) naar de geluidsgolven, schoot dan weer op z'n kapiteinsstoel en vaarde snel richting de plaats waar de walvis aan de oppervlakte lag. Je moet dan natuurlijk snel zijn, anders zijn ze weer voor 45 minuten verdwenen. Het was prachtig om te zien hoe dat enorme beest ademde, zich vervolgens klaarmaakte voor de duik door nog een keer diep in het water te zakken, dan omhoog te komen en de staart langzaam in het water te laten zakken. Heel bijzonder om te zien en gelukkig hadden we dus 4 keer de gelegenheid om van dit moment te genieten. En dan te bedenken dat maar een heel klein deel van de walvis te zien is... moet je je voorstellen wat er in het water ligt!Moe maar voldaan deden we daarna boodschappen en hadden lekker veel groente ingeslagen om daarna een lekkere maaltijd klaar te maken. Ja, koken kunnen we wel! De sauna wilden we ook nog even uitproberen, maar daar zijn we na 5 minuten hard weggelopen. De temperatuur stond namelijk ingesteld op 120 graden, wat toch behoorlijk aan de hoge kant is.

Zaterdag 21 februari

Vandaag moesten we alweer terug naar het Noordereiland, dus het was een verschrikkelijk lange dag met bus in, boot in, boot af en op shuttle wachten en naar het hostel lopen. Dit alles duurde zo'n 12 uur, dus we waren blij dat we goed in Wellington aan waren gekomen. Tijdens onze 3 uur durende boottocht, hebben we zitten kletsen met Marjolein en een beetje liggen slapen. Omdat in Wellington die avond Cuba Carnaval was (helaas wisten we dit niet, dus sliepen we daarom op een dorm maar het was zeer goed te doen) was het ontzettend druk maar gezellig in de stad. Om 21.00 begon de grote parade in Cuba street en met vuurwerk erbij was het extra feestelijk. Er na nog wat gedronken en daarna gaan slapen in ons stapelbed. Tot onze verbazing (of toch niet?) zijn sommige mensenecht ronduit vies. Zo begon een Engelsman op onze dorm te vertellen dat hij al 15 jaar aan het backpacken was. Vervolgens kon hij zijn biertje niet meer vinden en besloot daarom maar dat het bedtijd was. Met kleren en al en zonder tandente hebben gepoetst, viel hij lekker in het bed naast ons in slaap... jakkes!

Zondag 22 februari

Wat een verrassing: wéér een reisdag vandaag!

Onze tocht ging vandaag naar Napier, dé Art Deco stad van de wereld. In de ochtend hadden we een koffiestop gemaakt bij Pukaha Mount Bruce National Wildlife Center. Hier hebben we nog 2 grote kiwi's gezien die in ruimtes rondwandelen die geheel donker zijn. De kiwi's zijn nachtbeesten en alleen zo krijg je dus te zien tenzij je 's avonds in een bos kiwi's gaat spotten wat iets moeilijker is. In de middag aangekomen in Napier, verbaasden we ons over de prachtige gebouwen. We hadden geluk want het was Art Deco weekend in Napier wat eens per jaar wordt gehouden. Iedereen liep in filmset kleding! De vrouwen hadden sierlijke jurken, hoge hakken, parelkettingen en bolhoedjes op of er staken veren uit hun haar. De mannen droegen lichtgekleurde broeken en overhemden, bretels en hoeden. We hebben geweldige oldtimers gezien en hebben dus (ook al waren we erg moe, maar ja, dit waren de enige paar uur dat we hier konden rondwandelen) weer de halve stad afgewandeld om zoveel mogelijke leuke dingen te zien. Ons hostel was gevestigd in een mooi Art Deco pand en naast ons hostel was een feestje van de Art Deco club, dus met gezellige muziek genoten we van een film en konden onze benen wat uitrusten.

Maandag 23 februari

Over vandaag kunnen we heel kort zijn: een lange vermoeiende reisdag naar Mt Maunganui (The Mount) met veel (naar ons idee onnodige) stops voor activiteiten die mensen ook in eigen tijd hadden kunnen doen. We moesten ook weer langs Taupo en Rotorua, omdat veel mensen hier heen gingen, of werden opgehaald. Nu hadden we wel een auto willen hebben en op eigen gelegenheid willen reizen. Maargoed, het hoort erbij en we zijn nu in Mount Maunganui waar we morgen even een dag kunnen uitrusten. We hebben voor morgen twee uur surfles geboekt, dus ook dat is weer een activiteit (stilzitten blijkt lastig) maar de rest van de tussentijd liggen we op het strand, reken maar!

Dinsdag 24 februari

Vandaag hebben we eens goed uitgeslapen! We zouden om 14.00 twee uur surfles krijgen, maar rond 12.00 was de lucht totaal betrokken en kregen we een enorme regenbui. Ons idee van surfles op zonnig strand was een beetje vervallen, dus zijn we naar het Aviator Center gegaan waar Arno in een simulator een ‘vliegles' zou krijgen. Het was een flink stuk lopen, maar gelukkig kregen we een lift van een stel Amerikanen. Dit scheelde ons ruim een half uur lopen, dus daar waren we erg dankbaar voor. Het was een leuke ervaring om in een op schaal gebouwde en geheel realistische cockpit te zitten van een Boeing 777-300. Arno is van Rotterdam Airport naar Valkenburg gevlogen en van Rotorua naar Mt Maunganui

. In de middag hebben we lekker op het strand gelegen en hebben we nog een was gedraaid zodat onze kleding weer lekker schoon is. 's Avonds hebben we gegeten bij café Hasan Baba, een soort Libanees restaurant. Weer eens wat anders en we hebben heerlijk gegeten!

Woensdag 25 februari

Onze laatste echte busdag in Nieuw-Zeeland. De tocht ging vandaag naar Auckland, de stad waar we onze reis in Nieuw-Zeeland zes weken geleden zijn begonnen. Wat is de tijd omgevlogen! Of je nu één weekend, week of maand gaat: de tijd gaat even snel als je het leuk hebt! In de middag kwamen we aan bij ons hostel Nomads Fusion Backpackers. Wat een leuk hostel in vergelijking met ons eerste hostel in Auckland. In de middag hebben we wat laatste souvenirs gekocht (voor ons zelf

). We hebben net lekker happy hour gehouden, een gratis maaltijd van het hostel genuttigd en onze kamer opgeruimd. We sturen weer een pakket op naar huis om onze tassen wat te verlichten.

Morgen rond 13.00 vliegen we naar Sydney waar het 10 uur later is dan in Nederland. Dat wordt weer omschakelen! We zullen eerst een paar dagen in Sydney blijven, van daaruit gaan we met onze campervan van Britz richting Adelaide rijden. Op internet hebben we een all inclusive groepstoer gezien van Adelaide naar Darwin van twee weken. Dit moeten we nog even regelen, maar dan zouden de volgende vijf weken zo goed als geregeld zijn. Klinkt goed he?

We hebben het hier in Nieuw-Zeeland in ieder geval geweldig goed naar ons zin gehad, dus we hopen op net zoveel plezier in Australië!

En voor dat we het vergeten: super bedankt voor de extra fotoruimte van VVK5 en Joop & Buufie. Voorlopig kunnen we goed vooruit!

Nou lieve allemaal, ons volgende bericht komt uit OZ!!

Milford & Mackenzie

Woensdag 11 februari

Deze dag ging de wekker weer vroeg, want we gingen maar Milford Sound, een fjordengebied en één van de mooiste plaatsen van Nieuw-Zeeland. Dit is ook zo! De busrit duurde maar liefst 4,5 uur heen en ook weer terug, maar we kregen er een hoop moois voor terug. We maakten eerst in stop in Te Anau. Vlak voor deze stop moest één van onze oudere (Japanse) medebusreizigers heel nodig naar het toilet. We maakten daarom maar een noodstop. De buschauffeur toeterde na 4 minuten twee keer bij wijze van grap om de man snel weer in de bus te krijgen... kreeg ie toch een uitbrander! De Japanner vond dat hij moest afknijpen en dat vond ie niet leuk. De rest van de bus lag in een deuk! Goed, we reden verder richting Te Anau waar we weer een heerlijke muffin en cappuccino hebben gedronken. De muffins kunnen we gewoon niet overslaan, dus komen we vast een kilootje aan. Vlak voor Milford Sound zijn we gestopt bij de Mirror Lakes. De naam doet al vermoeden wat we konden verwachten: een prachtig rustig meer met zulk helder water dat de bergen bijna perfect weerspiegeld worden. Prachtig! In Milford Sound reden we door een tunnel waar echt maar 2 lampjes hingen (het was dus pikkedonker in de tunnel). De chauffeur liet platen zien van de tunnel in de winter, compleet dicht gesneeuwd. Er moest een sneeuwschuiver aan te pas komen om alles weer een beetje sneeuwvrij te maken, best bizar! Rond 13.30 stapten we de boot op, om te starten met een lekker broodje gezond dat we kregen. We hebben geluncht met Marjolein, een Nederlands meisje dat in totaal 10 maanden rondreist en Azië al heeft aangedaan. We hebben heel goede verhalen gehoord en wat goede tips gekregen, dus dat is nooit weg. Vervolgens zijn we het dek opgegaan van de boot om de prachtige bergen te bekijken en de vele watervallen die eruit komen. Verder is de fauna ook niet achtergebleven en zagen we mooie vogels een zeeleeuwen die lekker lagen te slapen op de rotsen. Die hebben een goed leven! Afin, na twee uur varen vertrokken we 15.45 weer richting Queenstown om er 's avonds om 19.30 aan te komen. We hadden geen puf meer om nog eerst boodschappen te doen en dan te gaan koken, dus zijn we wat gaan eten bij Pig & Whistle, een soort pub die in meerdere plaatsen in NZ zit. We hebben een lokaal gerecht op met stoofvlees en o.a. pompoen. Met een lekkere Monteith's en een lokaal bandje erbij, was het helemaal top!

Donderdag 12 februari

Deze donderdag moesten we weer lekker vroeg op omdat we vandaag naar Dunedin gingen. Rond 13.00 waren we in deze mooie stad aanbeland die wel ‘Edinburgh of the South' genoemd wordt vanwege de Schotse immigranten die hier hun geluk zochten tijdens de Goldrush. Overal zie je hier van die mooie Anglicaanse kerken. Dunedin staat ook wel bekend als de Chocolate Capital van NZ, dus dat wilden we weleens gaan uittesten. In Dunedin is de fabriek gevestigd waar dé chocolade van NZ wordt gemaakt: Cadbury. Deze chocolade wordt ook naar Australië en Azië geëxporteerd, dus als we straks in Maleisië zijn, kunnen we nog eens een reep kopen.We kregen een rondleiding en moesten een mooi hoedje op. In de fabriek konden we tijdens de rondleiding vragen stellen en beantwoorden, waardoor we allerlei chocolade repen kregen en uiteindelijk naar huis gingen met 3 gekochte repen en een zak vol samples. We sliepen in het nieuwe hostel ‘On Top Backpackers' en onze kamer was superschoon maar het leek wel een gevangenis. Alles was wit: muren, lakens, bedframe. Om de kleuren wat te breken stond er wel een blauwe stoel en hing er een blauwe spiegel. Het is elke keer weer leuk om een nieuwe kamer in te gaan en te zien waar je die nacht weer moet (of mag

) slapen. Bijna alle hostels zijn onwijs goed, dus het is prima te doen allemaal. In het hostel kwamen we ook Marie uit Frankrijk weer tegen. Het leuke is dat wij haar een maand geleden in de Bay of Islands zijn tegengekomen, en nu dus weer hier. We hebben nu een beetje een vaste kliek in de bus die steeds met ons verder reist, dus dat is gezellig. 'S Avonds hebben we gegeten in een buffetrestaurant. Het was zeer goed te betalen en we hebben zeer smakelijk gegeten.

Vrijdag 13 februari

Deze dag hebben we lekker in Dunedin rondgewandeld, wat kerken bezocht en wanhopig gezocht naar zwarte havaianas slippers (met het dunne randje) die Daphne graag wil hebben, maar die overal waren uitverkocht... de missie wordt vervolgd. Als lunch/avondeten hebben we wat gegeten bij Velvet burgers en zijn we daarna naar de bios gegaan voor 5 euro p.p. We hebben de film Valkyrie gezien die gaat over de poging om Hitler en zijn gezanten te vermoorden in zijn bunker. Spannende film met Tom Cruise en onze eigen Carice van Houten (al heeft zij hoogstens 5 zinnen gezegd maar toch... een kus van Tom is ook niet slecht

) De bioscoop was een welkome daginvulling, want het was deze dag heel koud en het regende...

Zaterdag 14 februari

VALENTIJNSDAG! We hebben het eigenlijk pas 's avonds ‘gevierd' met een lekker pizzaatje en flesje wijn, want overdag zaten we in de bus richting Lake Tekapo. Het was een minder lange rit dan normaal en dat was wel fijn, want het weer werd mooier en mooier. In Dunedin stopten we eerst nog bij Baldwin Street, de meest steile straat van de wereld. Wij hebben in SF de op één na steilste straat, Lombard street, ook gezien dus dat was grappig. We hebben hem helemaal opgelopen maar dat was best een klus. Onderweg stopten we voor koffie bij de Moeraki Boulders, enorme ronde stenen die op het strand liggen. In de middag hebben we een fotostop gemaakt bij een prachtig gletsjermeer bij Mount Cook, dat helblauw afstak tegen de bergen met sneeuw. Rond 15.00 kwamen we aan in Lake Tekapo bij ons hostel Lakefront Backpackers Lodge. Dit hostel is speciaal gebouwd voor reizigers van de Magic Bus, kunnen jullie nagaan dat er hier anders geen hostel was behalve YHA! We hebben in de middag aan het meer gezeten en Arno heeft nog een duik gewaagd in het ijskoude water van de gletsjer (8 graden om precies te zijn

). In de avond mooie foto's gemaakt van het meer en het mooie kerkje en standbeeld van de Collie dog. Dit zijn twee van de meest gefotografeerde plekken van NZ, dus ook wij hebben dit in ere gehouden en wat prachtige foto's geschoten. Dit is één van onze mooiste plekken. Na het etentje dachten we dat we een rood gezicht hadden van de wijn, maar dit bleek van de zon te zijn. Uiteindelijk waren we doodmoe en zijn we heerlijk in slaap gevallen in onze mooie kamer met uitzicht op het meer.

Zondag 15 februari

Vandaag stonden we weer op met prachtig weer en we hadden er weer zin in: we gingen paardrijden op de Mackenzie vlakte (2 uur). We werden opgehaald en gingen met een klein groepje de tocht maken. Arno had nog nooit echt gereden, dus het was best spannend. Bovendien was het geen saai pad waar we overheen reden, maar heuvels op en af met enorme stenen en over droge vlaktes heen met uiteindelijk een waanzinnig uitzicht op Lake Tekapo vanaf Mount John. We hadden twee goede paarden die, al struikelden ze een paar keer, ons goed terug hebben gereden. Dit was echt ontzettend gaaf om te doen en we hebben een geweldige middag gehad. Na het rijden hebben we boodschappen gedaan voor de BBQ en hebben we twee uurtjes gerelaxed in de hot pools. 's Avonds hebben we een lekkere BBQ gehouden en gekletst met Marie tot een uurtje of 22.00. Toen moesten de tassen nog ingepakt worden en kon dit verhaal wel even op zich laten wachten!

Maandag 16 februari

Wat vliegt de tijd! We moesten dit prachtige oord alweer verlaten voor een nieuwe busrit naar Christchurch, de 2^e grote stad van NZ. In de middag kwamen we aan bij ons hostel, City Oasis, dat tevens een motel is. Wij slapen in een soort cabine die het meest op de parkeerplaats staat, dus dat is wel grappig. Met een grote deur en ramen, voelen we ons net Big Brother. Lekker burritos gemaakt en dit verslag getypt. Op tv was net een reportage over de ‘biosecurity' op het vliegveld van Auckland, zagen we onze meneer die toen bij onze aankomstvroeg of we geen ‘rookworstjes' bij ons hadden...

Morgen gaan we lekker de stad in, en woensdag staat Akaroa op het programma: dit is een plaatsje aan de kust waar we met dolfijnen gaan zwemmen. We schijnen met een catamaran de zee op te gaan in wetsuits en dan het water in te springen met snorkel en al. We zwemmen met Hector dolfijnen, de kleinste en meest zeldzame dolfijnen van de wereld. Spannend hoor! Na drie dagen Christchurch zullen we, voordat we weer richting het Noordereiland gaan, nog een stop maken in Kaikoura waar we nog walvissen willen gaan spotten.

Jullie horen het, als je een hoop centen hebt (die hebben wij natuurlijk niet

), dan kun je hier een hoop gave dingen doen!

Tot snel! Groeten uit het prachtige Nieuw-Zeeland

Gletsjers in Franz Josef

Vrijdag 6 februari

Hoi allemaal! Waar waren we ook alweer gebleven...

Het is maar goed dat we onze reis op deze blog bijhouden, want anders waren we nu al kwijt wat we vorige maand hebben gedaan Punakaiki: daar hadden we heerlijk uitgerust. Op vrijdag moesten we verder naar Greymouth waar we één nacht zouden blijven. Om 14.00 zouden we opgehaald worden met de bus, dus zaten we netjes 15 min. voor vertrek boven te wachten. Na een half uur wachten geen bus..., na een uur niet..., na anderhalf uur nog niet. We konden de buschauffeur niet bellen, want we hadden geen bereik (is hier sowieso een probleem aan de West Coast). Om te bellen, moesten we terug naar het hostel wat 10 min. lopen was. Arno was al een keer voor niets gelopen omdat de receptie dicht was, vervolgens ging Daphne na 1,5 uur nog een keer om Magic te bellen. Ondertussen was de bus ineens verschenen. De reden van vertraging was zo simpel: de buschauffeur had dit stuk nog nooit gereden en had iedereen lekker lang laten genieten van uitzichten en wandelingen tijdens de rit. Ach, we waren blij dat we in de bus zaten! 's Avonds sliepen we in Neptunes en maakten we met een groep een tour door Monteith's Brewery, waar we 7 soorten bier hebben geproefd. Daarna een ‘al you can eat BBQ', al vonden we die wat mager: 3 vieze worsten met gebakken ui en wat brood en salade. Een backpacker moet volgens de vooroordelen overal blij mee zijn, dus dat waren we dan ook maar .

Zaterdag 7 februari

Rond 08.00 werden we weer opgepikt om door te rijden naar Franz Josef. Onderweg hebben we twee leuke stops gemaakt. Allereerst stopten we in Hokitika, een stadje dat bekend staat om haar groensteen. In het volgende stadje Ross hebben we als echte gold diggers goud gezocht en nog gevonden ook. Ooit kwamen hier 60.000 mensen hun geluk beproeven! De stad isheel ergrijk omdat er nog veel goud onder de grond zit. Ze willen het alleen nog niet delven, omdat dan het hele stadje tegen de grond moet.Ons gewonnen goudkregen we als toeristisch souvenir mee in een klein buisje, samen met groensteen dat we hadden gezeefd. Het was leuk om te doen en dit soortactiviteiten kost hier gewoon heel weinig. Onze buschauffeur heette zoiets als JohnJYoung en komt uit Australië. Het rijden hier doet hij voor de lol en dat merk je. Hij neemt de tijd en de sfeer is heel goed! In de middag kwamen we aan in Franz Josef. Hier hebben we lekker ons boek met folders enz. zitten bijplakken en gekookt. Wederom hebben we weer een leuk huisje dat we delen met 4 andere mensen.

Zondag 8 februari

Vandaag hebben we een halve dag ‘Guided Glacier tour' gedaan. Dit was echt heel bijzonder om te doen. Allereerst kregen we lekker wollen sokken, prachtige schoenen, een regenjas en crampons (ijzers onder je schoenen). Daarna werden we in een busje naar de vallei gebracht waar we 45 min. met onze te grote schoenen over te GROTE stenen moesten lopen. Vervolgens konden we de ijzers onder binden en gingen we omhoog de gletsjer op. Op sommige stukken was het best glad, maar door je schoenen goed in de grond te zetten, bleef je gewoon staan. Het was een leuke tocht en niet heel vermoeiend. In de middag hebben we rustig aan gedaan en wat gewassen en gekookt.

Maandag 9 februari

Alweer vroeg op hoor, vandaag: 07.45 hadden we de bus richting Queenstown. Het was weer een volle bak en onderweg maakten we veel stops. Zo hadden we een stop in Makarora en Wanaka. Vlak voor Queenstown stopten we bij het Bungycenter. Het kijken naar al die vallende en gillende mensen was heel vermakelijk. Arno heeft dit al een keer gedaan, Daphne nog niet, dus wie weet.......

Helemaal gaar kwamen we na een lange dag om 18.30 eindelijk aan in Queenstown... met stromende regen! We hebben gauw boodschappen gedaan en een normale prak gemaakt: gekookte aardappelen met broccoli (mét sausje) en kipschnitzels. Dat smaakte echt heerlijk! Rond een uurtje of 23.00 zijn we naar de Red Rock bar gegaan waar we met de groep van de bus hadden afgesproken. Daarna zijn we nog even naar de World Bar geweest. We hebben erg gelachen om de buschauffeur die shotjes bestelde in theepotten en steeds de lucht invloog doordat hij werd opgetild door een paar grote Engelse jongens. 02.00 lagen we in bed...

Dinsdag 10 februari

Deze dag een beetje uitgeslapen en ontbeten. Daarna hebben we een prachtige stadswandeling gemaakt. Queenstown ligt aan een enorm meer dat echt heel helder is. In de ‘Under water observatory' hebben we een kijkje onder water genomen. Wat een enorme vissen hier in dat meer en schattige black ducks die wel 8 meter onder water kunnen duiken! Het park van Queenstown is heel mooi aangelegd en ligt op een soort heuvel. Vanuit hier heb je een heel mooi uitzicht over de bergen en de stad. Wat hebben we weer geboft met het weer vandaag! In de middag hebben we gewinkeld, de 'kledingkast' mocht namelijk weer een beetje vernieuwd worden vonden wij! Kleding is goedkoop, dus we hebben wat leuke dingen gekocht (lees:Daphne)

. Morgen gaan we naar Milford Sound, een prachtig gebied met fjorden, dus we zijn weer erg benieuwd naar al dat natuurschoon.

Donderdag vertrekken we richting Dunedin waar we 2 dagen blijven, daarna reizen we door naar Lake Tekapo. Dit land heeft zo ontzettend veel te bieden!

Groetjes van ons!

Sweet As!

Maandag 2 februari

Gisteravond hebben we Daphne's verjaardag afgesloten met een wildlife experience in Karori. Het is een afgesloten park met een groot hoog hek om ongewenste dieren buiten te houden en juist gewenste dieren binnen te houden. Het leek op Jurrasic Park met al dat groen en die hekken die steeds open en dicht gemaakt moesten worden. Al met al hebben we 2 uur lang, gewapend met zaklamp, rondgelopen en hebben we tuatara's (die lijken op kleine dino's), een morepork (uiltje), glowworms in de bossen en een kiwi gezien! Deze laatste is vrij zeldzaam, want naar zeggen heeft maar ongeveer 5% van alle Nieuw-Zeelanders een kiwi in de vrije natuur gezien. Nog een aardig weetje: een kiwi legt een ei dat maar liefst ¼ van haar eigen lichaamsgewicht weegt, ach! Dat zal een zware bevalling zijn. Ga maar na dat je dan als vrouw een kind van minimaal 13 kilo moet baren. Maargoed, de kiwi vinden was in ieder geval nog lastig. De kiwi is een nachtdier en redelijk schuw.Toen we wat hoorden moesten alle zaklampen uit en moest je stil blijven staan. Zo kon de kiwi gelocaliseerd worden. We vonden dit nogal grappig maar ook rustgevend...hoor de stilte. Misschien wordt vogelspotten onze nieuwe hobby

!

Maandag hebben we de oversteek van Wellington met de ferry naar Picton, de plaats waar de boot aankomt op het Zuidereiland, gemaakt. Wederom moesten we weer 06.00 op (daar gaat onze nachtrust!!) omdat we eerst met een shuttlebusje naar de ferry werden gereden. Daar aangekomen, waren we verbaast over het formaat ferry: maar liefst 9 deks en een max. laadvermogen van 1600 passagiers en nog vele auto's erbij. Het leek wel een cruiseschip! We hadden eerst maar een ontbijtje genomen, want algauw werd het ontzettend onstuimig. We waren al voorbereid en werden gelukkig niet zeeziek, maar een uur leek het alsof we in een attractie zaten waarin je steeds je maag heen en weer voelt gaan. De punt van de ferry schoot meters omhoog en knalde vervolgens met luid gedonder neer op het water. We zijn maarin het midden van het schip boven op het dek gaan zitten, want anders liep het met ons ook wat minder goed af. Rond het middaguur kwamen we aan in Picton, waar de Magic Driver 'Dusty' ons al stond op te wachten. Wat eenfiguur zeg! Om de zin gooide hij er een loyaal ‘Sweet As' doorheen wat zoiets betekent als: alles is in orde, geen problemen. De kiwi's zijn erg relaxed en je hoort vaak ‘No worries', ook fijn om te horen natuurlijk! In de middag kwamen we aan in Nelson en sliepen we in Paradiso, een heel druk maar leuk hostel met zwembad, sauna e.d. We waren die avond zo moe dat we maar niet zijn gaan zwemmen, maar heel vroeg slapen. De volgende morgen moesten we immers weer om 06.00 op...

Dinsdag 3 februari

Vandaag stond in het teken van Abel Tasman National Park. Over deze ontdekkingsreiziger zijn we niet heel veel te weten te komen, maar wel over de gouden stranden en blauwe zee. Door wind, water en regen verandert het graniet in goudgele kleuren, dus een lust voor het oog! Met de watertaxi zijn we bij Anchorage Bay afgezet, waar we een wandeling van 13 km. hebben gemaakt naar Marahau, waar we weer werden opgehaald met de bus. Het was een lekkere wandeling en we hebben weer genoten van alle uitzichten, baaitjes en stranden. Tegen het einde van de wandeling hebben we onze wandelschoenen verruild voor slippers en hebben we op het strand gelegen, wat een leven! Weer terug in het hostel hebben we gekookt, gezwommen en in de sauna gezeten. Onze tassen hebben we trouwens in een kwartiertje mooi ingepakt, dus het valt ons enorm mee om steeds verder te trekken. Als je weinig bij je hebt, hoef je immers weinig in te pakken

Woensdag 4 februari

Vanmorgen werden we alweer door Dusty begroet met een enthousiast: Goodmorning Fooks, here is Dusty your busdriver speaking. It's gonna be another nice day with great weather.... Hahahahha, Sweet as! Zo begint je dag wel gezellig. Onderweg maakten we een stop om naar zeeleeuwen te kijken, kleintjes waren er ook. Leuk om te zien hoor, echt mooie beesten die hier leven in een prachtig gebied. De eindstop was vandaag Greymouth, maar wij zijn alleen een stop eerder uitgestapt in Punakaiki. Hier wilden we lekker twee dagen gaan uitrusten en dat hebben we ook gedaan! We stapten echt uit in de middle of nowhere, met enorm hoge kust, onstuimige zee en tropisch woud daarachter. Heel bijzonder. We hebben heel erg gezwoegd met onze backpacks, twee tassen en 4 boodschappentassen (er is hier geen supermarkt) zodat we niet zonder eten zouden komen te zitten. Het hostel heet Te Nikau Retreat en ligt midden in het bos. Ons huisje lijkt op een chalet en is echt heel erg knus. Bij binnenkomst werden we welkom geheten door een Nederlands stel, Vincent en Barbara, die hier ook een nacht sliepen en 6 weken door NZ reizen met de auto. We hebben gezellig zitten kletsen en zijn 's avonds met ze meegereden naar de wereldberoemde Pancake Rocks. Dit zijn enorme rosten, die lijken op opgestapelde pannenkoeken (al hadden het volgens Barbara ook flensjes kunnen zijn

). Als het vloed is, stromen de enorme gaten die door de tijd heen zijn ontstaan, vol met water en hoor je gedreun als het water tegen het gesteente aanslaat. Gaaf om te zien en om te horen! Terug in ons huisje, hebben we een wokgerecht klaargemaakt en hebben we 's avonds met Vincent en Barbara zitten kletsen. Uiteindelijk hebben we heerlijk geslapen!

Donderdag 5 februari

Wat is het lekker om uit te slapen! Rond 09.00 werden we wakker, dit keer op de natuurlijke manier en zonder wekker. We hebben op ons gemak ontbeten op de veranda, tussen de planten en vogels. Er lopen hier hele grote bruine vogels, weka's genaamd, die brutaal naar je kijken en heel stiekem rondlopen. De mensen hier zeggen: don't take your cam, but shoot them! Dat zegt waarschijnlijk genoeg. Na het eten zijn we gaan wassen en hebben we in de tussentijd geluncht. In de middag hebben we op het strand gezeten, waar we naar de zee hebben zitten kijken, mooie stenen hebben gezocht en gewoon hebben gezond. Met een biertje aan het eind van de middag op de veranda zitten is dan een heerlijke afsluiting. De avondmaaltijd smaakte bijzonder pittig en we hebben dan ook een uur lang de slappe lach gehad en geprobeerd de pasta naar binnen te werken. Met wat opmerkingen van Arno erbij was dit een hele opgave.

Morgenmiddag (Yes, weer uitslapen!) worden we hier opgepikt en rijden we door naar Greymouth waar we 's avonds een bierbrouwerij willen bezoeken en daarna gaan BBQ-en en bier drinken. Al met al heel gezellig, dus we vermaken ons wel weer. De volgende dag rijden we dan door naar Franz Josef, één van de vele gletsjers die het Zuidereiland rijk is. Aan de westkust regent het trouwens zoveel, dat ze meten in meters regen per jaar...

Wie weet waar ons volgende berichtje weer vandaan komt... Hier in Punakaiki hadden we niet eens telefoonbereik, maar wel internet, dus dat komt wel weer goed! We willen in ieder geval nog Clemens & Annemarie en Jelmer, Arlet en Emiel bedanken voor de extra fotoruimte voor Daphne's verjaardag! Zo kunnen we weer mooie foto's maken!

Hartelijke groet van ons

Tongariro Alpine Crossing

Donderdag 29 januari

Om van A naar B te komen, komt het logistieke verhaal weer om de hoek kijken... We pakten dus weer de bus richting Taupo. Natuurlijk reden we weer een toeristische route en kwamen we eerst aan bij Lady Knox Geiser. Dit is een geiser die precies om 10.15, iedere dag, uitbarst. Wij vroegen ons af hoe dit nou toch kon... Het antwoord is zeer simpel: met een stuk Sunlight zeep! Toen mensen wat kleding wasten in de geiser, ging het ineens borrelen en pruttelen: een toeristische attractie was geboren! Alle Japanners zaten een kwartier voor uitbarsting met camera's in de aanslag, toen hij uiteindelijk uitbarstte, viel het allemaal een beetje tegen.... Goed, vervolgens reden we naar Wai-O-Tapu (Geothermal Wonderland). Hier hebben we de mooiste hot springs en modderpoelen gezien die het land rijk is, waaronder de Champagne Poel. Toen we om de poel heenliepen en de wind de rook in ons gezicht blies, moesten een paar keer flink naar adem happen (wat een lucht!). Rond het middaguur kwamen we aan in Taupo. Dit is dé plek om te skydiven omdat het er, in vergelijking met andere plaatsen in NZ, relatief goedkoop is. Wij sloegen dit maar over (niet omdat we niet durfden natuurlijk

), maar omdat we onze dag in Taupo wilden invullen met de Tongariro Alpine Crossing van precies 19.4 kilometer. In de foldertjes stond dat je een goede kledinguitrusting en fitheidsniveau moest hebben dus we waren benieuwd of we het aankonden. Het wordt trouwens gezien als de mooiste 1 dag hiking tour van Nieuw-Zeeland.

Vrijdag 30 januari

Vandaag ging om 05.00(!) de wekker, want om 06.00 werden we opgehaald met een busje. Allereerst hadden we al zitten dubben wat we aan zouden trekken, want de temperatuur kan in de zomer op de vulkaan variëren van 5 tot 35 graden. Gelukkig haalden we de bus nog om 06.00 om pas rond 07.45 aan te komen bij ons startpunt van de tocht. Dit was echt Lord of the Rings landschap.

We zijn door diepe dalen, over hoge bergtoppen, door lege vlaktes, vulkaankraters en native forest gelopen... wat een tocht. De klim naar boven was steeds pittig, maar naar beneden de vulkaan af was nog erger. We gingen maar een kwartslag gedraaid de berg af, want door het gruis van de lavastenen, schoven we zo hele stukken naar beneden, best inspannend om levend beneden te komen. Natuurlijk hebben we van elk prachtig uitzichtpunt genoten en een broodje of chocoladereep gegeten voor wat extra energie. We hebben wel 4 liter water gedronken en in totaal hebben we ons 4 keer ingesmeerd met factor 30+ want die heb je wel nodig op zo'n dag. Uiteindelijk zaten we compleet onder het stof en arriveerden we om 15.15 weer beneden. Het was een pittige tocht en we zouden velen willen uitdagen deze crossing ook eens te doen! Je kan hem ook doen in de winter met een gids en ijsbijlen, deze tocht was onbegeleid. De tocht in de sneeuw doen we de volgende keer

Zaterdag 31 januari

Aaaah, spierpijn! En we moesten alweer verder naar Wellington omdat Daphne niet met haar verjaardag een hele dag in de bus wilde zitten. We hadden zalig geslapen, maar we voelden ons alsof we onder het matras hadden geslapen. Als we bij een stop uitstapten, kon je precies zien wie de tocht had gedaan. Iedereen die vreemd lopend of steunend en kreunend de bus uitkwam, had de Tongariro Crossing gedaan! Bij een stop heerlijk ijs gegeten, het werd ter plekke gemaakt met yoghurt, verse aardbeien en bramen. Vervolgens reden we door een stadje waar alle winkels eindigden met ‘Bull' zoals incredibull... Dat kunnen ze ook echt alleen maar hier verzinnen. Je kan hier voor 100.000 euro een gigantisch huis neerzetten, maar ja... wat moet je er dan. Dan ga je of een B&B of zoiets opzetten. In de middag kwamen we aan in Windy Welly, ofwel Wellington waar het altijd waait. We slapen hier twee nachtjes in het Cambridge Hotel. We hebben een single room waar een double bed is ingezet, dus het is piepklein!

Zondag 1 februari

Vandaag is Daphne jarig! Jawel, alleen lopen wij wat voor op de Nederlandse tijd! Kortom, dit houdt in dat Daphne door de familie eigenlijk op 31 januari is toegezongen met ‘Lang zal ze leven' via een live verbinding, mede mogelijk gemaakt door Skype. Wat een techniek. De verjaardag is thuis in ieder geval goed gevierd met een lekker etentje, in Wellington is Daphne verrast met een prachtige ketting van groensteen, een andere ketting en oorbellen en een lieve kaart! Dank je wel Arno! Vervolgens zijn we naar het museum van Wellington gegaan, wat mooi! Het is gewoon schandalig dat we in Nederland zo weinig investeren in dit soort musea (het is nog gratis ook hier). We denken dat een hoop geld bij ons beter besteed zou kunnen worden. Nu zitten we dit verhaal te typen en maken we ons op voor een Karori Nightlife experience, want we hopen een kiwi te gaan zien (en dan de vogel en niet het fruit). Voor de mensen die Daphne nog gaan bellen, denk aan het tijdsverschil!

Morgen gaan we met de boot naar het Zuidereiland, Nelson om precies te zijn. Daar blijven we twee nachtjes, vervolgens gaan we naar Abel Tasman National Park waar we heel veel zin in hebben. Het is een prachtig land!

Groetjes!

Kia Ora!

Kia Ora! ofwel:Welkom weer op onze blog!

Zondag 25 januari

Omdat we een beetje moesten bijkomen van ons abseilavontuur, hebben we deze dag wat minder spannend besteed, namelijk met lekker uitslapen, een beetje internetten, genieten van het mooie weer en een hapje eten in de plaatselijke kroeg voor we de bus in zouden gaan richting Rotorua. Gisteravond hadden we de enige pub van Waitomo ontdekt en we hebben er voor een prikkie lekker zitten eten en drinken. We hebben echt even dat landelijke kroeggevoel meegekregen: mannen met grote tattoo's en cowboyhoeden, grote bierpullen, beestenhoofden aan de muur, tv's met sport en een pooltafel en natuurlijk uitzicht vanaf de veranda op het prachtige landschap van Waitomo. Deze avond hadden we dus goed besteed en we wilden dan ook nog lekker lunchen. Terwijl we aan de bartafel zaten, kwamen er 4 grote mannen naast ons staan met even grote pullen bier, dus het gevoel van de vorige avond was weer terug! De busrit duurde slechts twee uur, en toen we werden afgezet bij ons hostel, Kiwi Paka (dit keer dus in Rotorua), waren we nog redelijk fit. We zijn toen een wandelingetje gaan maken naar de supermarkt, Countdown. Boodschappen doen is leuk hier metallemaal andere spullen en lekkere dingen.Na het inslaan,doen we alles in een niet-koeltas en een koeltas en zetten we alles hier in de koelkast van het hostel (met label, naam e.d.) De smaakpolitie zou er heel blij van worden. Koken gaat dus hier een stuk beter met verse spullen uit de supermarkt. Lekker gekookt en daarna... zijn we hier de hot spring ingedoken. Zo genoten we nog even van het warme water, de wuivende palmbomen en sterren aan de hemel...

Maandag 26 januari

Deze dag hadden we eigenlijk weinig gepland, maar je komt altijd weer een hoop leuke dingen tegen. Achter ons hostel is een park waarin allemaal omheiningen zijn gemaakt want daarin... liggen bubbelende modderpoelen en hete geisers. Zo kan het zijn dat we hier zo nu en dan een vreemde lucht inademen en als je er boven staat... dan moet je er niet te lang boven staan. Wat een lucht! Hier in de stad valt het wel mee, maar bij die zwavelpoelen is het minder prettig. Na een rondje te hebben gelopen, zijn we richting het Museum van Rotorua gegaan. Dit is echt een prachtig pand, wat halverwege de 18^e eeuw is gebouwd als badhuis en kuur- en hersteloord voor mensen met allerlei kwalen. Mensen werden hier met de meest vreemde behandelingen verwend, zoals stroomstoten in het water! Dit zou dan weer goed zijn voor de bloedsomloop etc. Toen echter in 1960 het ziekenhuis hier kwam en er wat meer evidence based eisen aan de behandelingen werden gesteld, kon het geheel sluiten en is er een museum van gemaakt. Na het museum zijn we even naar Lake Rotorua gelopen. Vervolgens zijn we terug naar huis gegaan want vanavond gingen we een echte Maori-village bezoeken en hangi (=maaltijd, klaargemaakt in de grond) en zang en dans meemaken. Het was grappig, maar vreselijk toeristisch. We gingen in 7 busjes erheen en ieder busje (waka = kano), had een naam. Onze waka heette Huia en we hebben wat leuke nieuwe woorden geleerd van onze Maori-buschaffeuse. Op de heenweg moest er per busje een ‘chief' aangewezen worden. We zouden immers een andere stam gaan ontmoeten en we hadden hiervoor een soort opperhoofd nodig die als eerste kennis zou maken met de strijdlustige Maori's. Alle mannen zag je wat lager in hun stoel gaan zitten toen onze chaffeuse iemand wilde gaan aanwijzen. We hebben samen vreselijk gelachen: als Arno als chief aangewezen zou worden en ook nog de Maori-groet (ene hand op de schouder, andere de hand schudden en neus en voorhoofd twee keer tegen elkaar drukken) zou moeten doen, dan kon mijn avond niet meer stuk. Gelukkig voor Arno kregen we een andere chief. Toen we bij het dorp waren aangekomen, stonden we allemaal te wachten op de krijgers die het dorp uit zouden komen rennen. Onze dappere chiefs stonden vooraan en mochten vooral niet lachen bij het gebrul van de krijgers. Onze lachspieren hadden het moeilijk, maar onze chiefs hielden dapper stand

.

Vervolgens werden we binnengeheten in het dorp en konden we wat arbeid bekijken zoals visnetten maken e.d. Daarna werden we uitgenodigd voor dans en zang, dit was wel erg grappig. Die tongen die steeds maar worden uitgestoken, ogen die erg groot worden en die gebaren... Tenslotte hebben we een hangi maaltijd op met gestoomde aardappelen, kumara (=zoete aardappelen), rijst (smaakte echt naar grond), wat groenten, kip en salade. Voor diegene die wil weten hoe ze een hangi maken, raadpleeg daarvoor maar Google. Rond 22.00 stapten we de bus weer in en kregen we de schrik van ons leven door per land in de bus een lied te moeten zingen. Jemig... Arno vroeg aan mij of ik hem even bewusteloos wilde meppen, zodat hij afgevoerd kon worden in een ambulance en zo kon ontsnappen aan dit verplichte optreden. Arno was uiteindelijk zo dapper om het volkslied te zingen voorin de bus... We hebben gelachen om de Koreaanse versie van ‘Lang zal ze leven' en de Duitse ‘Vader Jacob'. Weer veilig terug na dit Maori-avontuur, hebben we hier nog een wijntje gedronken en in de hot pool gezeten.

Dinsdag 27 januari

Dit was een geslaagde dag! Eerst lekker uitgeslapen, daarna zijn we gaan lopen (het zou een kort wandelingetje zijn) naar de Gondel die ons naar de top zou brengen. Na 45 minuten kwamen we aan, maargoed we waren er in ieder geval. Hier kochten we twee kaartjes voor naar boven, inclusief 3 ritjes met miniautootjes naar beneden de heuvel af. Van jong tot oud ging scheurend de heuvels af! Je zat in een soort bakje met wieltjes en een stuur. Door het stuur naar beneden te halen, remde je, en weer naar voren te duwen ging je weer vooruit. Het was echt grappig om te doen, beneden ging je weer met een kabelbaantje omhoog. In de middag zijn we gaan uitrusten in de Polynesian Spa, een resort aan het Sulpur meer (dit stinkt dus echt!). Alle baden waren ergens goed voor, maar ze stonken in ieder geval behoorlijk. Het warmste bad was 42 graden, dus dit was een weldaad voor onze spieren. Hier kwamen we Antoine en Jowelle, het Nederlandse stel weer tegen. Heel toevallig, dus we hebben nog zitten kletsen en ervaringen uitgewisseld over plaatjes en hostels. Wie weet komen we ze weer tegen. Toen was het alweer rond 19.00 en zijn we richting hostel gegaan. Soep met brood en smeersels gegeten en toen naar bed.

Donderdag 28 januari

Vandaag hebben we lang uitgeslapen. Thuis zeiden we zo vaak, wat zou ik nu graag in bed willen blijven liggen. Nou, daar dachten we dus nu even aan. We zijn vandaag verder naar het zwembad hier geweest en hebben gezond en luisterboeken geluisterd. We gaan zo meteen BBQ-en. Morgen vertrekken we richting Taupo waar we de Tongariro Crossing gaan doen van 1 dag. Dit schijnt een pittige tocht te gaan worden van 20 km over prachtig vulkaanland, zoals Mount Doom, ofwel de berg waar de Ring in moest (Lord of the Rings). We zijn benieuwd of we het aankunnen, maargoed, een uitdaging is altijd leuk!

Lieve allemaal, tot snel!