Hoi allemaal,

Het heeft wat langer geduurd dan normaal voordat we dit bericht konden plaatsen. We wilden dit verhaal afsluiten met Cambodja, maar er hebben zich wat problemen voorgedaan die we nog aan het oplossen zijn… Dit bericht gaat over onze mooie laatste dagen in Laos en over onze week in Cambodja.

Maandag 8 juni

Gisteren 7 juni zijn we begonnen bij de triomfboog Patuxai, daarna hebben we een wandeling gemaakt die beschreven stond in de Lonely Planet, o.a. dus de ‘Champs Elysees van Azië’ met de triomfboog, een markt, tempels, wandeling langs de Mekong e.d. ’s Avonds hebben we een lekkere pizza op bij Swedish pizza & baking house.

Vandaag zijn we naar het Boeddhapark gegaan, 25 kilometer van Vientiane. Er is in de jaren ’50 een monnik geweest die deze Boeddha’s heeft laten bouwen, o.a. een reclining Boeddha van 50 meter lang! Na hier even rondgelopen te hebben, hebben we de tuk-tuk teruggenomen naar de stad. In de middag zijn we gaan bowlen. Jawel, dat hebben ze hier ook… en de mensen kunnen nog goed bowlen ook! Het was 0,80 cent voor 10 keer gooien, dus wij hebben onder het genot van een Beerlao 5 rondes gebowld. Erg leuk en gezellig onder de mensen

.

Dinsdag 9 juni

Vandaag uitgeslapen, ontbeten en een beetje doelloos rondgelopen… in de regen. We hebben gisteravond de bus geregeld naar het zuiden, maar dit is een nachtbus. Kortom, we zouden pas vanavond 19.00 opgehaald worden. We wisten niet echt wat we nou moesten gaan doen, dus zijn in een nieuw koffietentje gaan zitten met de laptop en hebben kaarten zitten schrijven en zitten internetten. In de middag hebben we nog even een pizzaatje gehaald, want we zouden ‘dinner’ krijgen in de bus, maar de porties zijn niet echt groot (= 1 bol fried rice). Rond 19.00 werden we opgehaald met de sawngthaew. Omdat het ineens verschrikkelijk ging onweren en regenen en zo'n karretje niet echt waterdicht is, kwamen wij half verregend aan bij de bus. Gelukkig konden we meteen de bus inspringen en vertrokken we op tijd. Er moest nog wel een zekering gemaakt worden van de airco, maar met 4 man druk in de weer hiermee, lukt dat wel .Eerst ging de tv aan en hebben we een uur mogen genieten van grappige Lao muziek (dansjes in rijstvelden), daarna begaf de tv het en ging maar gelijk het licht uit. Het is zalig om in een bus met Aziaten rond te rijden, want iedereen ligt heel de reis te pitten. Ook wij probeerden comfortabel te gaan liggen, maar dat valt toch altijd niet mee in zo'n bus.

Woensdag 10 juni

Afin, het was een prima rit en rond 06.00 de volgende ochtend kwamen wij aan in Pakse, waar wij over moesten stappen in een minivan. Omdat op ons ticket stond ‘Pakse' en niet Don Khong, moesten we dus praten als brugman dat we voor de hele reis betaald hadden. Uiteindelijk was het wel oké en zouden we pas 07.45 vertrekken. Wij dus een ontbijt bestellen, vertrekken we binnen vijf minuten... Het is ook lastig afspraken maken ook, maargoed, er werd rustig op ons gewacht.

Rond 10.30 kwamen we aan op Don Khong, het grote eiland van Si Phan Don. Daarnaast heb je nog de kleinere eilandjes zoals Don Det en Don Kon. We hadden een mooi guesthouse en we hebben bij ‘mister Phoumy the boatman' een tour geregeld voor morgen. Dan gaan we naar de bovengenoemde eilandjes en watervallen. In de middag hebben we siësta gehouden en daarna hebben we zitten kletsen met Megan & Stewart. 's Avonds hebben we een lekker rijstgerecht en soep gegeten bij een guesthouse verder in de straat.

Donderdag 11 juni

Vanmorgen stonden we op 08.30 klaar voor ons guesthouse voor de tour. We gingen met 1 Canadees en vier Amerikanen het bootje van mister Phoumy in en vaarden naar Don Det. Dit is een klein eiland met heel veel kleine bungalows en je kan er relaxen in de hangmatten. Tot 2008 was er geen elektriciteit, maar sinds kort dus wel. Daarna gingen we aan land bij Don Kon, een klein eilandje tegenover Don Det (wordt verbonden met een brug die de Fransen ooit hebben gebouwd). Hier hebben we met de groep een fiets gehuurd en zijn we naar een oude locomotief gaan fietsen (oei, spannend

), door de dorpjes heen, langs de waterbuffels naar een waterval. In de middag hebben we geluncht, zijn toen teruggevaren en hebben een minivan gepakt naar de grote waterval, Khone Papheng. Dit is echt een waterspektakel! Daarna zijn we teruggegaan naar Don Khong en hebben we wat gegeten. Nadat we klaar waren met eten, kwamen de Amerikanen en hebben we de hele avond zitten praten, dit vergezeld door een paar biertjes. We willen in ieder geval nooit in de V.S. wonen, want ze betalen zich rot aan collegegeld, gezondheidszorg en hebben maar 15 vrije vakantiedagen… Bovendien wordtgevraagd om bij het leger te komen zodra ze 18 zijn, maar is alcohol verboden tot 21 jaar (zoals Ben opmerkte: maar in het leger kun je je leven verliezen!). We hebben erg gelachen en gezegd dat ze naar NL moeten komen. Aangezien we om 18.00 al waren begonnen, waren we om 22.15 moe na deze gezellige avond…

Vrijdag 12 juni

Vandaag hebben we een fiets gehuurd en zijn we met de Amerikanen het eiland over gaan fietsen. Allereerst hebben wij geld gehaald door onze travellercheques in te wisselen, want om geld van de visakaart te halen, konden we eerst met de boot naar de overkant… Kwamen deze dus ook nog van pas! Vervolgens zijn we op de fiets gestapt en hebben we zo’n 40 kilometer gefietst (op een klein fietsje!). Volgens ons allemaal een hele prestatie in deze hitte en op een niet al te grote fiets. Onderweg zijn we door talloze dorpjes gekomen en werkelijk iedereen zegt je gedag. De kleinste kinderen zijn het meest enthousiast en staan te dansen en te zwaaien en sabaidee te roepen. We zijn langs rijstvelden gefietst en zagen mannen de grond bewerken door met een ploeg achter een buffel aan te lopen. Erg bijzonder en we hebben het idee gehad dat we vandaag echt een prachtig stukje Laos hebben gezien! ’s Avonds gegeten met de Amerikanen en vervolgens… zijn we vroeg gaan slapen want we waren doodop

.

Zaterdag 13 juni

Vandaag begon onze reis naar Cambodja. In een minivan werden we opgehaald… Het starten wilde niet echt lukken, dus werd de auto in zijn achteruit geduwd en startte hij in één keer, geweldig! Daarna moesten we de veerpont op… Ook nog een hele klus, want de Mekong is een snelstromende rivier, dus iedereen moet snel de veerpont op, anders is hij alweer van de kant weggedreven (is dit te snappen haha)… Eenmaal aan de overkant, werden we verder gereden naar de grenspost. Hier konden we onze stempel halen, daarna de grens over via een soort slagboom die niet in gebruik was. Vervolgens zaten we aan de Cambodjaanse kant om een ‘visa on arrival’ te halen. Ook dit was zo geregeld en na in totaal een half uur waren al de formaliteiten geregeld. We hebben zelfs nog ons vaccinatieboekje moeten laten zien (yes, toch niet voor niets meegenomen). Wij moesten naar Kratie, maar de meeste reizigers gingen direct naar Phnom Penh. Wij dachten dat we in een minivan moesten… terwijl de grote bus stond te wachten (waar we dus later inmoesten). Iedereen zat te klagen in de bus, terwijl wij lekker buiten zaten na het regelen van het visa. Toen een meisje vroeg wanneer de bus wegging was het antwoord: “wanneer we klaar zijn.” Makkelijk antwoord eigenlijk… Daarna met de bus naar Stung Treng (overstapplaats). Hier volgde weer een stuk chaos. We zouden één uur lunchtijd hebben. De bus ging weg… vervolgens kwam een andere bus terug. Wij dus vragen naar onze bagage. Die bleek op één grote hoop achter in de nieuwe bus te zijn gegooid. Wij dus onze tassen checken… ging de bus door naar Phnom Penh en niet naar Kratie. Wij hebben dus onze tassen er weer uitgesleept en gewacht op een minivan. In de minivan vergingen we van de benzinelucht, want achterin het busje stond een jerrycan met flink wat benzine te lekken… Daarna zijn we nog 100 keer gestopt langs de weg: dan moest oma weer een ananas kopen, dan moesten er weer 4 mensen meerijden… Jemig! Uiteindelijk zijn we toch in Kratie aangekomen! Zelfs als je denkt dat je nooit op je bestemming zal aankomen, lukt het dus uiteindelijk altijd. Hier hebben we geslapen in een mooie grote kamer en hebben we een lekkere curry op. De stadjes zien er hier chaotisch uit en overal ligt zand. Wij zijn vroeg gaan slapen, want morgen gaan we door naar Siem Reap voor de tempels van Angkor!

Zondag 14 juni

Vanmorgen weer vroeg de bus naar Siem Reap. Deze reisdag verliep een stuk beter dan gisteren. Halverwege moesten we overstappen op een andere bus en jawel, die stond (hoe is het toch mogelijk?) precies op de afgesproken tijd bij een benzinestation te wachten. Vervolgens konden we door naar Siem Reap. Hier kwamen we rond vieren aan bij het busstation en konden we mee in een tuk-tuk (deze keer de versie motorfiets met karretje) met Johnny. Hij vroeg heel beleefd: “can I be your driver for tomorrow?” en dit vonden we een prima plan. We gaan een drie dagen pas kopen voor de tempels en worden dan de hele dag rondgereden door Johnny! ’s Avonds hebben we gegeten bij de Red Piano Bar in de stad, een trendy eetgelegenheid waar je heel goed kunt eten. Daarna zijn we lekker gaan slapen want het zijn lange dagen.

Maandag 15 juni

Vanmorgen zijn we om 07.00 opgestaan want Johnny zou 07.45 voor de deur staan. Netjes op tijd stond hij te wachten en vroeg met opgewekte stem: how are you today? In ieder geval een gezellige driver. Eerst moesten we een drie dagen kaart kopen en werd er met een webcammetje een foto gemaakt voor op het kaartje. Daarna konden we het park in! Je moet het je voorstellen als een enorm Efteling park, waarin alle tempels liggen. Er werken honderden mensen die het park onderhouden, daarnaast liggen er ook verschillende dorpjes in het park. Wij hebben er voor gekozen om de highlights zoals Angkor Wat op te bouwen, dus vandaag zijn we begonnen met de kleinere tempels die verder weg liggen. Aangekomen bij de eerste tempel, Banteay Srei, hebben we eerst wat gegeten. Vervolgens konden we eindelijk deze eerste tempel gaan bekijken! Deze tempel is bijzonder om zijn roze zandsteen en prachtige decoraties. Daarna hebben we de tempels Banteay Samré, East Mebon, Ta Som, Preah Khan, Neak Pean en Pre Rup bekeken. Aangezien het ondoenlijk is om alle tempels te beschrijven, verwijzen we naar de foto’s om een indruk te geven hiervan. In ieder geval werden de meeste tempels in Angkor (het koninkrijk) gebouwd in opdracht van koningen en dienden ze als huisvesting voor de goden en niet zozeer als gebedsplaats. Vaak ligt er water om de tempels (verwezen naar de oceanen) en verwijzen de tempels naar Mount Meru (de berg waar de goden wonen). In ieder geval leek het soms echt alsof we bergen aan het beklimmen waren, want het waren vreselijk steile trappen met smalle traptreden! Ondanks de hitte, hebben we vandaag dus heel wat kunnen gezien en we hebben ervan genoten. Onderweg hebben we nog een stop gemaakt in het Landmijn museum. Dit museum is opgericht door één van de voormalige Rode Khmer soldaten die duizenden landmijnen heeft gelegd. Nadat het land bevrijd was van deze terreur (1975-1979), heeft hij zijn verdere leven gewijd aan het opruimen van landmijnen. Een erg mooi gebaar in een land waar nog duizenden landmijnen liggen en nog dagelijks mensen het slachtoffer worden van deze mijnen.

Dinsdag 16 juni

Vanmorgen zijn we weer om 08.00 door Johnny opgehaald en heeft hij ons naar een baguettestal gereden. Hier smeren ze stokbroden voor je, die ze eerst verwarmen in een soort oventje met een vuurtje eronder… Vandaag zijn we de grotere en meer toeristische tempels gaan doen als Angkor Tom. Hierin liggen verschillende tempelcomplexen zoals Bayon, het olifantenterras en de jungletempel Ta Phrom, ofwel de tempel waar Tomb Raider is opgenomen. Dit is echt een indrukwekkende tempel. Even een stukje geschiedenis… De koningen bouwden tempels in het rijk Angkor, gelegen aan het Tonle Sap meer. Hier was de grond rijk aan grondstoffen en bracht het meer veel mogelijkheden voort voor visvangst e.d. Rondom de tempels ontstonden steden. Na een paar eeuwen, verschoof dit zwaartepunt naar Phnom Penh en verlieten mensen Angkor. Eeuwen lang nam de jungle langzaam bezit van de steden en tempels… Men zegt dat een fransman de tempels heeft ontdekt, maar de Khmer inwoners zijn de tempels nooit vergeten en wisten natuurlijk van het bestaan. Kortom, weer onzin van die Fransen! In de tempel zie je dus enorme wortels die zich langzaamaan een weg banen door de tempels. Heel bijzonder om hier rond te lopen! De drukte valt ons overal erg mee, dus er is genoeg tijd en ruimte om lekker door de gangen te dwalen. Johnny rijdt ons van tempel naar tempel (het ligt soms niet bepaald op loopafstand) en we zijn geëindigd in Bantaey Kdei. Zodra je trouwens aankomt of weggaat bij een tempel, word je bestormd door allerlei kinderen die naar je toekomen om iets te verkopen, of door vrouwen die roepen of je ananas of ‘cold drinks’ wilt kopen. Vooral de kinderen weten niet van ophouden en lopen de hele weg met je mee. Hier volgen een paar zinnen: …”Please mister, buy a nice scarf for your lady”, “Are you hungry? When you want to eat, you have to eat in my restaurant, oké?”, “Please, 10 postcards for one dollaaaar, one dollaaaar for ten”… Het is soms echt zo zielig, vooral als er zo’n klein kindje naast je loopt… Cambodja is een arm land en dit merk je overal wel. Wij zijn na deze tempels gaan eten bij een buffetrestaurant ‘Angkor Mondial’ met een Cambodjaanse dansvoorstelling, erg leuk!

Woensdag 17 juni

Vandaag onze laatste dag in Angkor… en vandaag naar Angkor Wat! We hebben weer een stokbroodje gehaald en zijn gelijk begonnen in Angkor Wat. Dit is toch groot zeg! Het is 1.3 bij 1.5 kilometer en heeft 600 meter aan reliëfs. Deze reliëfs zijn echt het hoogtepunt van deze tempel. De naam Angkor Wat, betekent letterlijk ‘heilige tempelstad’. We hebben twee uur rondgelopen in deze gigantische tempel en hebben onze tempeltour afgesloten in Phnom Bakheng, een berg waar vanuit je een mooi uitzicht hebt. We zijn heel blij dat we hier drie dagen hebben rondgelopen, want er is zoveel moois te zien en het is echt indrukwekkend. Wij vonden de kleine tempels vaak nog mooier dan de grotere tempels. Wanneer je nadenkt over de koningen, al zittend op hun troon op het olifantenterras, terwijl de olifanten met de soldaten langstrekken… of hoe deze tempels zijn gebouwd door steen voor steen de tempel te bouwen… Het is fascinerend! We hebben onze mooie dagen hier in Siem Reap in de middag afgesloten met een bezoekje aan de kapper en een etentje bij de Red Piano Bar. Morgen op naar Phnom Penh!

Donderdag 18 juni

Vanmorgen werden we opgehaald met een minivan en werden we afgezet bij het busstation. We reden in een mooie bus met eigenlijk alleen maar westerlingen. De bus stopte een paar keer voor lunch en toiletstops en rond 19.00 kwamen we aan in de hoofdstad. We slapen hier in het Royal Guesthouse en we hebben een grote kamer. ’s Avonds hebben we gegeten bij een Italiaans restaurant waar we echt heerlijke pizza’s hebben gegeten. De eigenaar Bruno heeft daar de touwtjes goed in handen en het is een gezellig klein restaurant.

Vrijdag 19 juni

Vanmorgen werden we vroeg wakker, rond 08.00. We wilden graag naar het Tuol Sleng Genocide Museum, een voormalige highschool die tijdens het regime van de Khmer Rouge (1975-1979) is omgevormd tot gevangenis. We hadden al wat boeken gelezen tijdens onze busritten en vonden dit bezoek noodzakelijk om wat meer te begrijpen van hetgeen de Khmers hebben moeten doorstaan in de afgelopen decennia. Om 10.00 werd daar een film vertoond die we ook graag wilden zien, wij dus naar het museum met onze tuk-tuk driver Tom. Onderweg maakten we een noodstop op de kruising, waardoor het wiel van de tuk-tuk een kwartslag was gedraaid en onze tuk-tuk vijf keer zo langzaam als normaal reed… Tom ging hem even laten maken terwijl wij in het museum waren. Voor het museum stond een man te bedelen die totaal verbrand was in zijn gezicht en ook geen oog meer had, de man zag er vreselijk uit. Eigenlijk geven we geen geld aan bedelaars, maar deze man hebben we wat gegeven. Zo begon ons museumbezoek al een beetje macaber… In deze voormalige gevangenis zijn bijna 90.000 mensen (mannen, vrouwen, kinderen) verhoord en gemarteld. De Khmer Rouge ofwel Rode Khmer wilde Cambodja omtoveren tot een zelfstandige agrarische staat. Al het privé bezit werd afgenomen, men moest gaan werken op het land om te voelen hoe zwaar het was om rijst te verbouwen, de haren moesten kort, iedereen moest in zwart gekleed… Al snel werden duizenden mensen weggevoerd naar gevangenissen omdat ze ervan verdacht werden banden te hebben met de CIA of KGB, velen wisten niet eens wat deze organisaties waren! Alle gerechtigheid verdween en mensen hadden geen hoop meer. Wij hebben een boek gelezen van Van Nath, een meneer die Tuol Sleng wist te overleven door zijn schilderkunsten in de strijd te gooien. Hij werd gevraagd schilderingen te maken van Pol Pot, zo heeft hij zijn leven kunnen redden. Al met al ontzettend indrukwekkend, maar belangrijk om hier iets van te weten. In de middag zijn we naar Choeung Ek gegaan, de zogenaamde ‘killing fields’ waar de mensen in het geheim naar toe werden gebracht in ossenkarren om te worden vermoord. Hier staat een mooi monument, gevuld met schedels en kleding. Heelmacaber, wij hebben een wierookstokje aangestoken voor al deze slachtoffers…

In de middag hadden we nog wat gezelligere dingen op het programma staan, maar Daphne voelde zich sinds het museum ziek. De tuk-tuk rit naar het hotel in deze smokstad duurde een eeuwigheid en terug in het hotel was het weer hetzelfde verhaal als in Thailand, maar dan nog erger. Gelijk het bed in dus…

Zaterdag 20 juni

En daar is ze drie dagen in gebleven en niet meer de kamer uitgeweest… Wat een ellende, dit keer nog veel erger dan in Thailand en ongeveer iedere nacht koorts. Arno is steeds op pad gegaan om wat eten te halen voor zichzelf en crackers voor Daphne. We hebben nog nooit zoveel films, National Geographic, Discovery Channel en muziekzenders achter elkaar gezien. De tuk-tuk drivers die voor het hotel staan, houden in ieder geval alles in de gaten. Ze vroegen steeds aan Arno: ‘where is your wife’?

Zondag 21 juni

Vandaag vliegen we naar Hong Kong. Daphne is zolang mogelijk in bed blijven liggen, 15.30 zaten we in de tuk-tuk bij Tom. Aangekomen op het vliegveld, gingen wij gelijk inchecken. We waren 2,5 uur van te voren daar dus geen probleem volgens ons. Nou dit hadden we mooi mis! Toen wij aan de beurt waren, kwamen er al gauw wat mensen kijken omdat onze ‘e-ticket numbers’ niet matchten met het systeem van Dragon Air. De boeking was goed maar de ticketnummers klopten niet. Wij dus mee naar een kamertje om zelf wat speurwerk te verrichten. Het was inmiddels al 17.00, we hadden dus nog een uur, maar we hadden al lang weg moeten zijn. Een man ging voor ons aan de slag om het uit te zoeken, te bellen met Hong Kong enz. Rond 17.15 hadden we nog vijf minuten zei hij… we hebben echt gestrest. Om het verhaal maar kort te maken: wij zijn niet met de vlucht meegegaan naar Hong Kong. We konden nieuwe tickets kopen a 700 dollar p.p. (ja dag!), dan konden we mee. Dit hebben we niet gedaan en we hebben er voor gekozen om in een guesthouse tegenover het vliegveld te slapen en morgen alles te regelen. De man heeft ons ingepland voor morgen 11.00 en voor overmorgen 11.00. Hij heeft dus een plek gereserveerd voor ons, maar of we het ticket geregeld krijgen bij Worldticketcenter is de vraag. Arno had gelijk gebeld en zij gingen eerst uitzoeken of het niet aan de luchtvaartmaatschappij ligt… Zucht.

Maandag 22 juni

Daphne voelt zich weer wat beter gelukkig, vandaag gaan we er alles aan doen om onze tickets geregeld te krijgen. We willen natuurlijk nog naar Hong Kong want we hadden er zulke goede verhalen over gehoord! We zullen wel zien, als het voor ons is weggelegd, dan gaan we.

Tot snel allemaal!