Eindelijk zijn we aangekomen in San Francisco! Het was een hele toer om er te komen, maar alles is redelijk soepel gegaan. Vanuit Londen hadden we 6350 km te gaan naar Chicago. Toen we op het immigratieformulier hadden aangegeven dat we geen geestelijke stoornis hebben, niet drugsverslaafd zijn, geen banden met terroristische netwerken hebben en ook niet met neonazi's, vingerafdrukken hadden laten maken en waren besnuffeld door een drugshond (goede beveiliging hier

), konden we onze bagage halen. In Chicago moesten we namelijk onze bagage opnieuw inchecken maar Arno's backpack lag niet op de band... Als dat maar goed gaat dachten we. Aangekomen op SF had Daphne snel haar backpack, helaas: Arno's tas was op de vlucht meegegaan naar New York. Ach, kan gebeuren. Tas op de rug, en met de BART (=metro in SF) naar ons hotel in Mission Street, een gezellige levendige wijk vol met Zuid-Amerikanen. Overal vind je hier taquerias en salsamuziek komt uit de luidsprekers. We waren echt moe na 26 uur op te zijn geweest, dus toen we bij het hostel kwamen, moesten we even wennen aan hoe het er uitzag, de lucht in het hostel (heeft iets weg van een vieze sterke schoonmaaklucht) en de ‘manager' zonder tanden en Amerikaanse kraakstem. We waanden ons hier in een echte film. Arno had nog 20 min. zitten bellen met een mevrouw van American Airlines, conclusie was dat de bagage was zoek.. dus dat betekende de volgende dag terugbellen.

Woensdag 7 januari 2009

Vanmorgen wakker geworden na 10 uur slaap en een douche gepakt die overigens prima heet is. Het is een rustige tijd van het jaar voor het hostel. Vanmorgen hebben we een bezoek gebracht aan Pier 39 (hier liggen de zeeleeuwen) en Fisherman's Warf waar we crab chowder (krabsoep in een bol brood) hebben gegeten. Een echte lokale specialiteit! Daarna hebben we de trammetjes gezien, maar zijn wij gaan lopen richting Lombard Street, naar men zegt de meest steile weg in SF. De wielen moeten hier in de stad tijdens het parkeren een kwart worden gedraaid naar de stoep anders rijden de auto's zo de weg af... pff, wat steil zeg. Morgen zullen we onze benen wel voelen. Verder de heuvels af- en op gelopen, wat gedronken en verschillende parkjes gezien. Vervolgens zijn we afgedaald naar Grace Cathedral en het shopgedeelte (Union Square). Hier hebben we lekker rondgelopen en gezocht naar een simlock vrije telefoon voor Arno (zijn telefoon heeft het begeven). Nog een hele klus, want ze verkopen hier alleen maar telefoons met ‘account'. Uiteindelijk hebben we bij een Chinese jongen een nieuwe telefoon gezocht die het nog doet ook! Na deze zoektocht waren we lekker moe, dus zijn we teruggegaan naar het hostel en hebben nog een paar nachtjes bijgeboekt, heeft Arno nog een keer gebeld voor zijn tas (hopelijk wordt ie morgen hier bezorgd) en hebben we een Mac Donalds gehaald. Daarvoor nog even gepraat met ‘Philip de manager 'die in Vietnam heeft gevochten, een echte veteraan dus! Er lopen hier trouwens een heleboel daklozen met een boodschappenkar met tassen erop, in de Mac zaten er ook een paar. Dat is echt wel wennen, maar de sfeer is goed! Wij gaan lekker slapen zo meteen en gaan morgen weer een dag genieten van de sfeer, de mensen en.. hopelijk de Golden Gate Bridge zien, die vandaag in mist gehuld was.

Al met al een lang verhaal, maar veel indrukken maakt dat we veel willen vertellen. Tot snel!

Groetjes ons