Donderdag 29 januari

Om van A naar B te komen, komt het logistieke verhaal weer om de hoek kijken... We pakten dus weer de bus richting Taupo. Natuurlijk reden we weer een toeristische route en kwamen we eerst aan bij Lady Knox Geiser. Dit is een geiser die precies om 10.15, iedere dag, uitbarst. Wij vroegen ons af hoe dit nou toch kon... Het antwoord is zeer simpel: met een stuk Sunlight zeep! Toen mensen wat kleding wasten in de geiser, ging het ineens borrelen en pruttelen: een toeristische attractie was geboren! Alle Japanners zaten een kwartier voor uitbarsting met camera's in de aanslag, toen hij uiteindelijk uitbarstte, viel het allemaal een beetje tegen.... Goed, vervolgens reden we naar Wai-O-Tapu (Geothermal Wonderland). Hier hebben we de mooiste hot springs en modderpoelen gezien die het land rijk is, waaronder de Champagne Poel. Toen we om de poel heenliepen en de wind de rook in ons gezicht blies, moesten een paar keer flink naar adem happen (wat een lucht!). Rond het middaguur kwamen we aan in Taupo. Dit is dé plek om te skydiven omdat het er, in vergelijking met andere plaatsen in NZ, relatief goedkoop is. Wij sloegen dit maar over (niet omdat we niet durfden natuurlijk

), maar omdat we onze dag in Taupo wilden invullen met de Tongariro Alpine Crossing van precies 19.4 kilometer. In de foldertjes stond dat je een goede kledinguitrusting en fitheidsniveau moest hebben dus we waren benieuwd of we het aankonden. Het wordt trouwens gezien als de mooiste 1 dag hiking tour van Nieuw-Zeeland.

Vrijdag 30 januari

Vandaag ging om 05.00(!) de wekker, want om 06.00 werden we opgehaald met een busje. Allereerst hadden we al zitten dubben wat we aan zouden trekken, want de temperatuur kan in de zomer op de vulkaan variëren van 5 tot 35 graden. Gelukkig haalden we de bus nog om 06.00 om pas rond 07.45 aan te komen bij ons startpunt van de tocht. Dit was echt Lord of the Rings landschap.

We zijn door diepe dalen, over hoge bergtoppen, door lege vlaktes, vulkaankraters en native forest gelopen... wat een tocht. De klim naar boven was steeds pittig, maar naar beneden de vulkaan af was nog erger. We gingen maar een kwartslag gedraaid de berg af, want door het gruis van de lavastenen, schoven we zo hele stukken naar beneden, best inspannend om levend beneden te komen. Natuurlijk hebben we van elk prachtig uitzichtpunt genoten en een broodje of chocoladereep gegeten voor wat extra energie. We hebben wel 4 liter water gedronken en in totaal hebben we ons 4 keer ingesmeerd met factor 30+ want die heb je wel nodig op zo'n dag. Uiteindelijk zaten we compleet onder het stof en arriveerden we om 15.15 weer beneden. Het was een pittige tocht en we zouden velen willen uitdagen deze crossing ook eens te doen! Je kan hem ook doen in de winter met een gids en ijsbijlen, deze tocht was onbegeleid. De tocht in de sneeuw doen we de volgende keer

Zaterdag 31 januari

Aaaah, spierpijn! En we moesten alweer verder naar Wellington omdat Daphne niet met haar verjaardag een hele dag in de bus wilde zitten. We hadden zalig geslapen, maar we voelden ons alsof we onder het matras hadden geslapen. Als we bij een stop uitstapten, kon je precies zien wie de tocht had gedaan. Iedereen die vreemd lopend of steunend en kreunend de bus uitkwam, had de Tongariro Crossing gedaan! Bij een stop heerlijk ijs gegeten, het werd ter plekke gemaakt met yoghurt, verse aardbeien en bramen. Vervolgens reden we door een stadje waar alle winkels eindigden met ‘Bull' zoals incredibull... Dat kunnen ze ook echt alleen maar hier verzinnen. Je kan hier voor 100.000 euro een gigantisch huis neerzetten, maar ja... wat moet je er dan. Dan ga je of een B&B of zoiets opzetten. In de middag kwamen we aan in Windy Welly, ofwel Wellington waar het altijd waait. We slapen hier twee nachtjes in het Cambridge Hotel. We hebben een single room waar een double bed is ingezet, dus het is piepklein!

Zondag 1 februari

Vandaag is Daphne jarig! Jawel, alleen lopen wij wat voor op de Nederlandse tijd! Kortom, dit houdt in dat Daphne door de familie eigenlijk op 31 januari is toegezongen met ‘Lang zal ze leven' via een live verbinding, mede mogelijk gemaakt door Skype. Wat een techniek. De verjaardag is thuis in ieder geval goed gevierd met een lekker etentje, in Wellington is Daphne verrast met een prachtige ketting van groensteen, een andere ketting en oorbellen en een lieve kaart! Dank je wel Arno! Vervolgens zijn we naar het museum van Wellington gegaan, wat mooi! Het is gewoon schandalig dat we in Nederland zo weinig investeren in dit soort musea (het is nog gratis ook hier). We denken dat een hoop geld bij ons beter besteed zou kunnen worden. Nu zitten we dit verhaal te typen en maken we ons op voor een Karori Nightlife experience, want we hopen een kiwi te gaan zien (en dan de vogel en niet het fruit). Voor de mensen die Daphne nog gaan bellen, denk aan het tijdsverschil!

Morgen gaan we met de boot naar het Zuidereiland, Nelson om precies te zijn. Daar blijven we twee nachtjes, vervolgens gaan we naar Abel Tasman National Park waar we heel veel zin in hebben. Het is een prachtig land!

Groetjes!