Maandag 2 februari

Gisteravond hebben we Daphne's verjaardag afgesloten met een wildlife experience in Karori. Het is een afgesloten park met een groot hoog hek om ongewenste dieren buiten te houden en juist gewenste dieren binnen te houden. Het leek op Jurrasic Park met al dat groen en die hekken die steeds open en dicht gemaakt moesten worden. Al met al hebben we 2 uur lang, gewapend met zaklamp, rondgelopen en hebben we tuatara's (die lijken op kleine dino's), een morepork (uiltje), glowworms in de bossen en een kiwi gezien! Deze laatste is vrij zeldzaam, want naar zeggen heeft maar ongeveer 5% van alle Nieuw-Zeelanders een kiwi in de vrije natuur gezien. Nog een aardig weetje: een kiwi legt een ei dat maar liefst ¼ van haar eigen lichaamsgewicht weegt, ach! Dat zal een zware bevalling zijn. Ga maar na dat je dan als vrouw een kind van minimaal 13 kilo moet baren. Maargoed, de kiwi vinden was in ieder geval nog lastig. De kiwi is een nachtdier en redelijk schuw.Toen we wat hoorden moesten alle zaklampen uit en moest je stil blijven staan. Zo kon de kiwi gelocaliseerd worden. We vonden dit nogal grappig maar ook rustgevend...hoor de stilte. Misschien wordt vogelspotten onze nieuwe hobby

!

Maandag hebben we de oversteek van Wellington met de ferry naar Picton, de plaats waar de boot aankomt op het Zuidereiland, gemaakt. Wederom moesten we weer 06.00 op (daar gaat onze nachtrust!!) omdat we eerst met een shuttlebusje naar de ferry werden gereden. Daar aangekomen, waren we verbaast over het formaat ferry: maar liefst 9 deks en een max. laadvermogen van 1600 passagiers en nog vele auto's erbij. Het leek wel een cruiseschip! We hadden eerst maar een ontbijtje genomen, want algauw werd het ontzettend onstuimig. We waren al voorbereid en werden gelukkig niet zeeziek, maar een uur leek het alsof we in een attractie zaten waarin je steeds je maag heen en weer voelt gaan. De punt van de ferry schoot meters omhoog en knalde vervolgens met luid gedonder neer op het water. We zijn maarin het midden van het schip boven op het dek gaan zitten, want anders liep het met ons ook wat minder goed af. Rond het middaguur kwamen we aan in Picton, waar de Magic Driver 'Dusty' ons al stond op te wachten. Wat eenfiguur zeg! Om de zin gooide hij er een loyaal ‘Sweet As' doorheen wat zoiets betekent als: alles is in orde, geen problemen. De kiwi's zijn erg relaxed en je hoort vaak ‘No worries', ook fijn om te horen natuurlijk! In de middag kwamen we aan in Nelson en sliepen we in Paradiso, een heel druk maar leuk hostel met zwembad, sauna e.d. We waren die avond zo moe dat we maar niet zijn gaan zwemmen, maar heel vroeg slapen. De volgende morgen moesten we immers weer om 06.00 op...

Dinsdag 3 februari

Vandaag stond in het teken van Abel Tasman National Park. Over deze ontdekkingsreiziger zijn we niet heel veel te weten te komen, maar wel over de gouden stranden en blauwe zee. Door wind, water en regen verandert het graniet in goudgele kleuren, dus een lust voor het oog! Met de watertaxi zijn we bij Anchorage Bay afgezet, waar we een wandeling van 13 km. hebben gemaakt naar Marahau, waar we weer werden opgehaald met de bus. Het was een lekkere wandeling en we hebben weer genoten van alle uitzichten, baaitjes en stranden. Tegen het einde van de wandeling hebben we onze wandelschoenen verruild voor slippers en hebben we op het strand gelegen, wat een leven! Weer terug in het hostel hebben we gekookt, gezwommen en in de sauna gezeten. Onze tassen hebben we trouwens in een kwartiertje mooi ingepakt, dus het valt ons enorm mee om steeds verder te trekken. Als je weinig bij je hebt, hoef je immers weinig in te pakken

Woensdag 4 februari

Vanmorgen werden we alweer door Dusty begroet met een enthousiast: Goodmorning Fooks, here is Dusty your busdriver speaking. It's gonna be another nice day with great weather.... Hahahahha, Sweet as! Zo begint je dag wel gezellig. Onderweg maakten we een stop om naar zeeleeuwen te kijken, kleintjes waren er ook. Leuk om te zien hoor, echt mooie beesten die hier leven in een prachtig gebied. De eindstop was vandaag Greymouth, maar wij zijn alleen een stop eerder uitgestapt in Punakaiki. Hier wilden we lekker twee dagen gaan uitrusten en dat hebben we ook gedaan! We stapten echt uit in de middle of nowhere, met enorm hoge kust, onstuimige zee en tropisch woud daarachter. Heel bijzonder. We hebben heel erg gezwoegd met onze backpacks, twee tassen en 4 boodschappentassen (er is hier geen supermarkt) zodat we niet zonder eten zouden komen te zitten. Het hostel heet Te Nikau Retreat en ligt midden in het bos. Ons huisje lijkt op een chalet en is echt heel erg knus. Bij binnenkomst werden we welkom geheten door een Nederlands stel, Vincent en Barbara, die hier ook een nacht sliepen en 6 weken door NZ reizen met de auto. We hebben gezellig zitten kletsen en zijn 's avonds met ze meegereden naar de wereldberoemde Pancake Rocks. Dit zijn enorme rosten, die lijken op opgestapelde pannenkoeken (al hadden het volgens Barbara ook flensjes kunnen zijn

). Als het vloed is, stromen de enorme gaten die door de tijd heen zijn ontstaan, vol met water en hoor je gedreun als het water tegen het gesteente aanslaat. Gaaf om te zien en om te horen! Terug in ons huisje, hebben we een wokgerecht klaargemaakt en hebben we 's avonds met Vincent en Barbara zitten kletsen. Uiteindelijk hebben we heerlijk geslapen!

Donderdag 5 februari

Wat is het lekker om uit te slapen! Rond 09.00 werden we wakker, dit keer op de natuurlijke manier en zonder wekker. We hebben op ons gemak ontbeten op de veranda, tussen de planten en vogels. Er lopen hier hele grote bruine vogels, weka's genaamd, die brutaal naar je kijken en heel stiekem rondlopen. De mensen hier zeggen: don't take your cam, but shoot them! Dat zegt waarschijnlijk genoeg. Na het eten zijn we gaan wassen en hebben we in de tussentijd geluncht. In de middag hebben we op het strand gezeten, waar we naar de zee hebben zitten kijken, mooie stenen hebben gezocht en gewoon hebben gezond. Met een biertje aan het eind van de middag op de veranda zitten is dan een heerlijke afsluiting. De avondmaaltijd smaakte bijzonder pittig en we hebben dan ook een uur lang de slappe lach gehad en geprobeerd de pasta naar binnen te werken. Met wat opmerkingen van Arno erbij was dit een hele opgave.

Morgenmiddag (Yes, weer uitslapen!) worden we hier opgepikt en rijden we door naar Greymouth waar we 's avonds een bierbrouwerij willen bezoeken en daarna gaan BBQ-en en bier drinken. Al met al heel gezellig, dus we vermaken ons wel weer. De volgende dag rijden we dan door naar Franz Josef, één van de vele gletsjers die het Zuidereiland rijk is. Aan de westkust regent het trouwens zoveel, dat ze meten in meters regen per jaar...

Wie weet waar ons volgende berichtje weer vandaan komt... Hier in Punakaiki hadden we niet eens telefoonbereik, maar wel internet, dus dat komt wel weer goed! We willen in ieder geval nog Clemens & Annemarie en Jelmer, Arlet en Emiel bedanken voor de extra fotoruimte voor Daphne's verjaardag! Zo kunnen we weer mooie foto's maken!

Hartelijke groet van ons